‘Eskiden nefret ettiğim görünüşümü kabullenmeyi nasıl öğrendim?’

Birçoğumuz aynada gördüğümüz halimizde kusur bulabiliriz. Ancak Charlotte’un görünüşüne duyduğu yoğun nefret, ergenlik çağının başlarında hayatını ele geçirmeye başladı.

“Okul servisi saat 8.30’da kalkacak olmasına rağmen makyajımı yapmak için sabah 5.30’da uyanırdım.

“Sürekli makyaj yapıp temizleyip sonra tekrar yapıp temizliyordum. Olabildiğince simetrik ve mükemmel olmasını sağlamaya çalışıyordum” diye anlatıyor.

Charlotte, kendini izole etmeye başladığını ve sınavlara girmek dışında üniversiteye gitmeye bile tahammül edemediğini söylüyor.

Fotoğraf çektirmeye dayanamadığı için mezuniyet balosuna da gitmemişti.

Sonunda kendisine beden dismorfik bozukluğu (beden algısı bozukluğu) teşhisi kondu.

Beden algısı bozukluğu, sosyal medyada sıklıkla kullanılan ve bir kişinin vücudundan duyduğu memnuniyetsizliği ifade eden bir terim.

Günlük yaşamı etkiliyor

Anglia Ruskin Üniversitesi’nde sosyal psikoloji profesörü olan Viren Swami’ye göre, beden algısı bozukluğu, görünüşünüzle ilgili kaygının günlük yaşamınızı etkilemeye başlaması demek.

Swami, BBC’nin Complex podcast’inde, bunun, başkalarının normal olarak gördüğü ancak bunu yaşayan kişi için tamamen yanlış hissettirebilen, görünüşünüzün bir yönüne duyulan bir takıntı olduğunu söylüyor.

Beden algısı bozukluğunun özellikleri arasında duygusal sıkıntı, sürekli düşünme ve görünüşle ilgili düşünceleri kontrol edememe hissi yer alıyor.

Bu, sürekli aynaya bakmak veya kusurlu olduğunu hissettiği vücut bölgesine tekrar tekrar dokunmak gibi tekrarlayan davranışları da içerebilir.

Profesör “Bütün dünyaları vücutlarının bu yönü etrafında daralıyor ve diğer her şey adeta kayboluyor” diyor.

Swami, kadınların vücutlarından memnuniyetsizlik duymalarının çok daha yaygın olduğunu ancak beden algısı bozukluğunda cinsiyetler arasında net bir ayrım olmadığını söylüyor.

Charlotte, yerel ruh sağlığı merkezinde terapiye başladıktan sonra Londra’da bir anksiyete bozukluğu tedavi merkezine yatırıldı.

“Hastanede tedavi gördüğüm dönemde, resim, seramik ve şarkı yazmak gibi mesleki terapiler yaptım ve bu sayede müziğe geri döndüm” diyor ve ekliyor:

“Mükemmeliyetçiliğimi kontrol altına almama, onu karanlıktan aydınlığa çıkarmama ve o utancı dağıtmama yardımcı oldu”.

Taburcu olduktan sonra, başkalarına yardımcı olma umuduyla hikayesini internette paylaşmaya başladı.

‘Destek alınmalı’

Swami, rahatsızlık yaşayanların öncelikle aile hekimlerinden destek almalarını tavsiye ediyor.

Tanıdığınız birinin beden algısı bozukluğu yaşadığını düşünüyorsanız, sabırlı ve empati duyarak yaklaşmanın önemli olduğunu vurguluyor:

“Bu konuşmaları susturmak ve bu konuda öfkelenmek veya hayal kırıklığına uğramak yerine, beden algısı bozukluğunun kendi kendine geçmeyen, profesyonel yardım olmadan genellikle daha da kötüleşebilen bir ruh sağlığı sorunu olduğunu kabul edin”.

Tilly de ergenlik çağının başlarında beden algısı bozukluğu yaşadı.

“Yanımda duran insanlardan ne kadar çirkin olduğum için özür dilemek isterdim” diyor ve ekliyor:

“Asla halka açık bir yerde ayna karşısına geçemezdim”.

Dar kıyafetlerden kaçındığını ve festival veya partilere gitmek için giyinmeyi “dayanılmaz” bulduğunu anlatıyor:

“Bu durum, etkinliğe kadar kurtulamayacağım olumsuz bir sarmala yol açardı”.

İlk başta bunun özgüven eksikliği ve depresyon olduğunu düşündü.

“Farklı deneyimlerin aslında tamamen görünüşümle ilgili olduğunu fark edecek farkındalığa sahip değildim” diyor.

Moda tasarımı okumak için üniversiteye gittiğinde, sektörde çalışanlarla kendini kıyaslamaya başlayınca beden algısı bozukluğu belirtileri kötüleşmeye başladı.

Bu durum, görünüşüyle ilgili karanlık ve rahatsız edici düşüncelere ve sürekli olarak kendini değersiz hissetmesine yol açtı.

Tilly yıllar boyunca çeşitli terapistlere gitmişti ama hiçbiri beden imajı konusunda uzmanlaşmış değildi.

İngiltere sağlık sisteminde çalışan bir psikoterapistle çalışmaya başladı ve beden algısı bozukluğu teşhisi kondu.

Tilly, semptomlarını hafifletmek için beden algısı bozukluğu konusunda çalışma yapan bir yardım kuruluşunun destek grubuna katıldığını ve özel bir terapistle çalıştığını söylüyor.

Beden algısı bozukluğu belirtileri yaşayan herkesin bir doktorla görüşmeden önce bu durum hakkında araştırma yapmasını öneriyor.

“Bu, insanların daha fazla güvenle doğru yardımı isteyebilecekleri anlamına gelebilir” diye ekliyor.

Artık Tilly düşüncelerini daha iyi kontrol edebiliyor.

“Hazırlanmaya çalışırken aynanın karşısına geçip gördüğüm şeyden hoşlanmazsam, hatta panik duygusuna kapılırsam bile, bunu hemen durdurabilirim” diyor.

“Farklı günlere ve ruh hallerine bağlı olarak kendimi nasıl gördüğüm, diğer insanların beni nasıl gördüğünden farklı. Onlar beni sadece Tilly olarak görüyorlar.”

Düşünce yapısında tamamen bir değişim yaşandığını söylüyor:

“Hayatımda bu mutluluğu yeniden buldum ve çocukluğumdan beri ilk defa kendime karşı sevgi hissettim.”

Charlotte, insanlara “umut var, iyileşebilirsiniz” diyor.

“Kendimi çok mutlu, huzurlu ve tatmin olmuş hissediyorum. Şu anki hayatımı gerçekten çok seviyorum ama buralara geleceğimi hiç düşünmemiştim.”

Bu haber, BBC gazetecileri tarafından hazırlandı ve kontrol edildi. Bir pilot proje kapsamında çevirisinde yapay zekadan da faydalanıldı.

Kaynak: Haberler